بهار آمد جوانی را پس از پیری زسر گیرم

کنار یار بنشینم زعــــــــــمر خود ثمر گیرم

      بگلشن باز گردم با گل و گلبن در آمیزم                  بطرف بوستان دلدارمهوش راببرگیرم

      خزان وزردی آنرانهم درپشت ســـــرروزی                که در گلزارجان ازگل عذارخودخبرگیرم

        پر و بالم که دَردِی از غـــم دلدار پرپر شد                 بفروردین بیاد وصل دلبر بال و پر گـیرم 

      بهنگام خزان در این خراب آباد بنشستم                 بهار آمد که بهر وصل او بار سفر گیرم

اگر ساقی از آن جامی که بر عشاق افشاند

بیفشاند به مســــــــتی از رُخ او پرده بر گیرم

(از اشعار عارفانه امام خمینی ره )