شايد باورش سخت باشد، روزي برسد كه ديگر قادر نباشيم عزيزترين كسانمان؛ يعني همسر و فرزندانمان را به خاطر بياوريم يا ديگر نتوانيم به ياد بياوريم كه محل زندگي‌مان، پس از سال‌ها سكونت كجاست؟ واقعيت آن است، برخي از ما كه شايد تعدادمان نيز كم نباشد، به عنوان سالخوردگان فرداي جامعه، بسياري از خاطرات امروز را كاملا از خاطر خواهيم برد.

فراموشي و در مراحل حادتر آن آلزايمر، بيماري تلخ و ناتوان‌كننده‌اي است كه نامگذاري يك روز جهاني به نام آن (31شهريور مصادف است با روز جهاني آلزايمر)، گرچه اهميت زيادي در پيشگيري از عوامل مستعد‌كننده ابتلا به اين بيماري دارد، ولي در مقايسه با رخدادي كه زندگي يك سالمند را كاملا فلج مي‌كند، كافي به نظر نمي‌رسد.

زماني دانستن از بيماري فراموشي براي پيشگيري و كنترل آن كفايت مي‌كند كه همه افراد بدانند با افزايش سن، بخشي از توانايي‌هاي ذهني و جسمي افراد كاهش مي‌يابد و مغز نيز مانند ساير اعضاي بدن دچار فرسودگي و كم‌تواني مي‌شود، اما آگاهي از عوامل موثر در بروز آلزايمر و نشانه‌هاي اوليه كاهش توانايي‌هاي مغزي و انجام سريع اقدامات مراقبتي مي‌تواند باعث شود كه بسياري از سالخوردگان، آلزايمر را تجربه نكنند.

گرچه آلزايمر درمان قطعي ندارد، اما از راه‌هاي زيادي قابل كنترل است، يعني جدا از عامل وراثت كه تا حدي در بروز اين بيماري موثر است، داشتن تغذيه سالم سرشار از آنتي‌اكسيدان، ماهي و غذاهاي كم‌چرب، انجام فعاليت‌هاي ذهني، دوري جستن از انزوا و داشتن نوعي فعاليت اجتماعي در سنين ميانسالي، كاهش استرس و فشارهاي روحي ـ رواني، جلوگيري از وارد شدن ضربه به سر و نيز مواجه نشدن با آلاينده‌ها مي‌تواند در پيشگيري از آلزايمر موثر باشد. پس يادمان باشد هر سالخورده‌اي لزوما به آلزايمر مبتلا نمي‌شود و زوال عقل، اتفاقي نيست تا فردي را كه مسير جواني، ميانسالي و پيري‌اش بر مبناي الگوهاي زندگي سالم شكل گرفته باشد، گرفتار كند.